Homes de pedra en barcos de pau

Muros e mailo Mar /// Fomos ficando sós o Mar o barco e mais nós

Ven tras de min doce compañeira,

que partiremos ao alba,

cando os mascatos tecen

a súa monotonia de berros o abrente.

Arrinca as túas raíces de esta terra.

e abre o teu libro de nostalxias

que imos a beber o mar enteiro

na copa de luz que xurde tras dos montes;

E sempre sen control, sempre viaxando,

iremos a un lugar tras do horizonte

na procura do solpor mais abraiante

que tinxa o ceo de púrpura e de ouro,

de romances e de contos

en lugares afastados noutras costas.

Acompáñame ti , serea dos meus mares,

e buscaremos xuntos a illa dos meus soños