Meu pai era mariñeiro, meus avós tamén o foron, meus irmáns no seu día percorreron tamén o mar.
O meu berce foi unha caixa de peixe forradiña de tela e con uns balancíns cravados no seu fondo.
A calle onde nacín baixaba perpendicular a vila ate desembocar no mar.
Todo na miña vida me empurrou para mar, i eu deixeime arrastrar a el para arrolarme nas súas ondas para loitar cos seus ventos e para arrincarlle os seus froitos.

E agora despois de mais de trinta anos andando no mar , o único que teño certo e que cando fine , quero ficar en el.
Que as miñas cinzas se mesturen nas augas do meu mar , e me envolvan , me disolvan me agreguen a elas .
E así para sempre así para a eternidade .
O poeta dicía:

Su cuerpo dejará, no su cuidado;
Serán ceniza, mas tendrá sentido;
Polvo serán, mas polvo enamorado.

Eu non quero ser po, que quero ser auga salgada... namorada!!!.