Homes de pedra en barcos de pau

Muros e mailo Mar /// Fomos ficando sós o Mar o barco e mais nós

...........

Coa abolición dos gremios de mareantes no ano 1864 e a da Matrícula de Mar
no de 1873, os portos do litoral galego e nacional, quedaban abertos para a entrada da
industrialización no sector pesqueiro e, en xeral, do sistema capitalista na pesca e
nas comunidades mariñeiras. Nun principio, dita liberalización non comportou
cambios demasiado rápidos ou drásticos. Sen embargo, desde máis ou menos en entresiglos e, de forma máis xeneralizada, desde a segunda metade dos anos dez do novencetos, a medida que se consolidába a demanda de peixe por parte da crecente industria conserveira, moi influente na pesca de baixura, e dos boiantes mercados de fresco, impulsores da pesca de altura e arrastre, as innovacións técnicas a través de embarcacións máis seguras e polivalentes, primeiro de vapor e despois tamén de motor, e a través de artes máis resistentes e produtivas, xa fosen de arrastre, de cerco ou de deriva, non tardaron en deixarse ver con maior ou menor prontitude e desenvolvemento en boa parte dos nosos portos. Chegaran, por fin, e con certa demora en relación con outros sectores, a industrialización e o capitalismo á pesca.
A transformación da actividade pesqueira, e sua consecuente dinamización,
prometía sacar de pobres aos mariñeiros e ás súas familias, superar a sua case endémica
situación de miseria. Pero, sen embargo, como en moitas outras promesas
asociadas á industrialización e á economía de libre mercado, a realidade empeñouse
en demostrar máis ben o contrario. Aínda que os novos medio de produción trouxesen
consigo días de menos fatigas e riscos físicos e maiores rendementos e capturas
globais para a xente do mar, o elevado custo das novas artes e, sobre todo, das embarcacións con propulsión mecánica facía practicamente imposible o seu acceso á gran maioría dos mariñeiros. A súa introdución quedou, pois, nas exclusivas mans de industriais conserveiros, comerciantes e outros podentes terrestres, o que acabou comportando un agrandamento da separación entre traballo e capital.
Non é de estrañar, polo tanto, que o crecemento da actividade e o aumento das
capturas apenas revertesen nunha mellora económica e social entre a maioría dos
mariñeiros, cabe destacar os intentos reformistas sobre as xentes de mar nos anos iniciais do século XX e, en especial, o sorprendente e aparentemente exitoso reformismo intervencionista protagonizado por Alfredo Saralegui Casellas e os seus pósitos de mariñeiros entre os anos dez e os trinta desa centuria . O ímpetu de Salaregui chegou tamén a Muros como pode lerse no texto da noticia que acompaña á foto, coa creación do pósito de pescadores muradán que se constituíu no ano 1919

.........

A imaxe foime enviada polo noso amigo Vicente Sanahuja da Bitacora VIDA MARITIMA

Para vela a tamaño maior , premer sobre dela co boton dereito do rato e volver a premer en gardar imaxe.

.............

Para saber mais: