Muros e mailo Mar ///
Fomos ficando sós o Mar o barco e mais nós
Nunca souben verdadeiramente onde esta a liña que separa o ceo do mar.
Miro ao horizonte e tan só podo distinguir unha fina raia de cores mesturados. Como se o mundo se puidese dividir en dous tan facilmente con só trazar unha raia á nosa vista, alí está sempre cando miro para ningures, o afastado horizonte.
Sempre que o miro quedo fascinado perdendo a miña mirada e os meus pensamentos sobre a delgada liña azul imaxinaria, e mentres a perdo da miña vista de tanto fixarme nela, deixo que exerza sobre min o poderoso desexo de poder cruzala, de ir mais alá do horizonte, de saber realmente de que cor é a súa misteriosa fronteira.
Desexo saber que hai mais alá.
De buscalo.
Desexo de afastarme.
Sei que só teño que deixarme levar se quero realizar o meu soño, e algún día ei decidirme a facelo. Navegar cara o solpor para acadar o horizonte, buscar a ultima raiola de sol que sempre se me escapa detrás desa malfadada liña.
Hasta poder intuír o que hai alén mar , mais aló do mundo no lugar onde se xunta o azul do ceo co verde das augas do oceano.
Pero iso será algún día. Por agora conformo con mirar para o horizonte .
Escribe un comentario