Solpor en Fisterra ( camiño de luz)
De seguro, foi profundo o acoro e o espanto que infundiu nos homes antigos a visión que experimentaron ao chegar a estas terras, lugares nos que se ollaba un infindo océano no que tan so se albiscaba o horizonte onde se mergullaba o sol entre volutas de lume e xofre que saian de entre as ondas o "arde-lo mar", como se o céano o devorase, ao tempo que se escoitaba un fondo queixume, un laio que facía encoller o corazón dos homes que o escoitaban pro primeira vez, crenza que aínda hoxe comparten algunhas xentes deste finis terrae.
A lenda da Ara Solis, quizais de orixe grega, refire que o pobo caldeo, que adoraba o sol, decidiu un día buscar o agocho do astro durante as horas da noite. Abandonando o seu país, os caldeos comezaron o seu camiño cara a Occidente. O derradeiro lugar ao que chegaron foi Galiza, onde se decataron de que o mar lles impedía continuar, ó mesmo tempo que descubrían que o Sol se afundía no océano. Convencidos de que entre as augas pasaba o astro adorado as horas da noite e abraiados perante aquel prodixio, decidiron construír naquelas terras un altar ao que puxeron de nome Ara Solis.
Hai quen afirma que o cáliz e a hostia do escudo de Galicia son unha representación simbólica ou filtrada pola relixión cristián do sol sobre a Ara Solis.
5 comentarios
frenteovilan
20 ene 2009 | 08:36 PM
Hola manuel: tu que eres contador de historias, cuenta alguna de mi pueblo que me haria mucha ilusion......venga......piensa y arranca.
un saudo
queixa
23 ene 2009 | 11:04 AM
Dende sempre, a fraxilidade humana foi causa de crenzas, adoración a deuses, é toda crase de lendas. A fin do mundo chega cada día pa alguén, pero vendo esta posta de sol, tamén eu pensaría se non poderías ser o fin.
Saudos mariñeiro.
Milagros
26 ene 2009 | 12:01 PM
Manuel:
Preciosa foto. Con tu permiso ya es una más, a formar parte de mi album de los recuerdos.
Mirando ese camino de luz, he vivido uno de los momentos más emotivos de mi vida.
Un abrazo para tí y tu familia.
Milagros.
homesdepedraenbarcosdepau
26 ene 2009 | 01:14 PM
Queixa
As lendas son tan do iso, lendas. Pero no medio delas as veces mesturanse anaquiños de realidade salpimentados con moreas de temores , relixiosidade, e adobados de moito maxin. Todo esto conforma historias das que por ter algunha parte que nos atinxe, sempre nos vemos identificados de algun modo.
Apertas
homesdepedraenbarcosdepau
26 ene 2009 | 01:23 PM
Milagros
En el album de recuerdos de mi memoria , atesoro muchas imagenes , gestos, miradas, emocione, y lagrimas de esos dias.
El cariño que puso alguien en un abrazo luego de subir de nuevo al faro despues de la ofrenda...
Las lagrimas que derramaban algunos emocionados ojos....
las palabras entrecortadas por la emocion y el sentimiento...
Las despedidas , los apretones de manos, los besos....
Soy un hombre afortunado Milagros, atesoro en mi album de recuerdos maravillosos momentos que que acompañaran y podré acudir a ellos mientras viva y pueda recordar.
Muchos besos
Escribe un comentario