La Coctelera

Homes de pedra en barcos de pau

Muros e mailo Mar /// Fomos ficando sós o Mar o barco e mais nós

Fotos

homesdepedraenbarcosdepau todavía no ha subido ninguna foto.

¡Anímale a hacerlo!


 

 

Logo de toda a semana no mar, cheguei a Muros o venres a última hora. Canso como estaba non me decidín a baixar a Vila, descansei unhas horas e as sete da mañá do sábado xa estaba no peirao de Muros. Aínda a luz tenue do abrente reinaba no ceo, as rúas da Vila estaban desertas, os barcos na dársena coas súas velas recollidas semellaban unha fraga de mastros.   Coa cámara de fotos na man, fun recollendo instantáneas de todo o que me saia o paso, non me chegaban os ollos para  a ver, tiña que certificar de algunha maneira o que estaba vendo, e a cámara era a miña fiel notaria nesa tarefa.
Tiña que recuperar os dous dias perdidos, o xoves e mailo venres . Tiña que comprobar como nos peiraos do porto, nos pantalans da dársena, nas rúas da vila se estaba a vivir a festa do mar, a festa da cultura mariñeira.
Pouco a pouco a Vila foi despertando , primeiro os bares (os mais madrugadores) prepáranse para recibir o alubión de xente que se espera, logo as fiestras das casas íanse abrindo o novo día e mais tarde as  portas franquéanse para deixar saír os seus moradores.
Nas caras dos veciños adiviñábase (ou a min a si se me antollaba) un xesto entre ledo e orgulloso, orgullo de ver o pobo tan ben enfeitado para a ocasión. De tódolos balcóns penduraban motivos mariñeiros, redes aquí, nasas alá, unha poutada acolá... Na praza do Cristo unha lareira que servía para afumar sardiñas, na do mercado un secadoiro de congros, dunha casa preto da Calle Ancha penduraba unha vela que cubría case toda a súa fachada. Todo Muros exhalaba mar; as súas pedras, salitre e as súas xentes... ah! As súas xentes, ben merecido orgullo.

Mulleres e homes, mozos e mozas saian as rúas lucindo galas para a ocasión, elas, saia, refaixo, blusa e touca; Eles pantalón negro, camisa branca, chaleque e boina. Eu parecía mesmo un turista vestido de"moderno" e coa cámara na man!

Os tripulantes dos barcos comezaron a preparar a súa saída o mar,. A fraga de mastros da mañá, tornou como por arte de maxia en batahola de velas erguidas o vento. Armáronse os remos, acendéronse o motores e pola bocana do peirao foron desfilando paseniñamente  cara a ría. Puxen a miña cámara en modo branco e negro, quería que as fotos se tinguisen do descolorido ton de fai 50, 60 ou 70 anos, daquelas imaxes onde se ve a mesma dársena chea de lanchas, de aquel tempo no que esas embarcacións non eran aínda tradicionais, senón que eran o instrumento que permitía os nosos maiores gañarse a vida.
A media mañá e coa Vila fervendo xa de xente, fun hasta o mercado de abastos, onde había unha exposición de maquetas de barcos. Xunto con varios homes mais, tocábame de avaliar o arte dos seus construtores. E sabedes cal levou o  primeiro premio por unanimidade?, a maqueta de unha lancha xeiteira... Non podía ser de outra maneira!!!

(continuará) ...creo

 Unha cunca de viño, que veño seco

5 comentarios

Milagros

18 jul 2009 | 10:58 AM

Avatar

Manuel, que envidia sana me dás.
El año pasado tuve el placer de ver el pueblo engalanado para la fiesta y he de reconocer, que no he visto pueblo que ame la mar tanto como Muros.
Os deseo que lo paseis muy bien y disfrutes de estos dias de descanso.
Un beso para ti y tu familia.

Jose Eugenio

18 jul 2009 | 12:29 PM

Avatar

Amigo Manuel, como bien sabes disfruté mucho de la jornada del sabado en MUROS, tuve el placer de contemplar todas esas embarcaciones en el marco incomparable de tu pueblo, encontrarme con amigos mientras paseaba de un sitio para otro con la intencion de que no se me escapara ningun detalle, incluso pude navegar en el Hidria II, un viejo aljibe que suministró agua a los barcos en la Ria de Vigo durante mi infancia y que ahora ya convertido en museo itinerante todavia nos regala estos ratitos de placer.
Luego vino el Encontro Blogueiro y la cena en la carpa del muelle con los amenos comentarios de unos y otros y ya... la hora de partir con pena rumbo a otros mares, llevando, eso si, la satisfaccion de compartir con todos vosotros una jornada inolvidable.
Y ahora para rematar estas hermosas palabras que nos dedicas a los seguidores de tu blog que nos sirven para prolongar esa satisfaccion.
Podeis estar bien orgullosos porque MUROS 2009 dejo el liston bien alto.
Espero la continuacion con impaciencia, pero sabiendo que al buen pan hay que darle su tiempo levedado y de horneado.
Un abrazo.

Amiga Atlántica

21 jul 2009 | 12:27 PM

Avatar

Manuel,
Qué orgullo ser muradano, después de la muestra de hospitalidad, de buen hacer, de convivencia y de colaboración demostrada durante el Encontro 2009!!!
Era imposible que hubiera salido mejor, ha sido insuperable, muchísimas gracias a todos.
Como a José Eugenio, me hizo mucha ilusión el reencuentro, eso sí, eché en falta saludar al resto de tu familia, así que desde aquí les mando un abrazo. Una pena que el encuentro blogger no contase con más tiempo porque creo que faltaron intervenciones muy interesantes como la tuya. Será la próxima vez...
Te agradezco la preciosa crónica que nos has escrito, que rezuma de esa sensibilidad que tú tienes y que sabes plasmar muy bien con palabras, esperando con ganas la continuación.
Yo, por mi parte, te haré un link cuando termine de escribir la mía...
Apertas

Joan Sol

23 jul 2009 | 03:46 PM

Avatar

Hola, Manuel!

Deliciosa crónica sobre el ambiente que se respiraba en Muros durante el encontro. Creo que como muradano puedes sentirte muy orgulloso de la entrañable acogida de tus convencinos. La verdad es que nos sentimos como en casa. Fue una pena que el encontro blogueiro diese para tan poco, y me supo mal no poder hablar contigo después de tanto tiempo esperando para conocerte personalmente. Pero, bueno, estoy seguro de que ya habrá ocasión de coincidir nuevamente y poder hablar con un poco más de calma. Mientras tanto me encantará seguir visitando de vez en cuando tu blog y leer cosas sobre Muros y sobre este pueblo marinero que cada vez siento más como mío.

Un fuerte abrazo mediterráneo!

Fernando

24 jul 2009 | 08:26 PM

Avatar

Manuel, que decir de Muros ? os que o levamos no noso recordo vital simplente lle engade unha nova postal, de esta vez cargada de emoción de amigos e boa sintonía. Esa que sempre me perdo eu cando se da a ocasión, pois non sei porque nunca podo estar con vos. Quedoume pena de non asistir o Encontro dos bloguers de non ter charlado e coñecervos un pouco mais, sobre todo en vivo e directo. Tamén me quedou a pena de non coñecer o teu amigo Fernando Rei co que falei por telefono e o final non o poiden coñecer, todo unha magoa, cousa que non foi Muros en eses rapidos días, parece que cando tado sae ben os dias duran soio 18 horas.
Imos ter que facer unha xuntaza nun punto intermedio Santiago ou así de "salitre & blog" para vernos un pouco e disfrutar de nos.
Unha aperta
Fernando Piñeiro

Escribe un comentario

Sobre Homes de pedra en barcos de pau

Avatar de homesdepedraenbarcosdepau Homes de pedra en barcos de pau ver perfil »
contacto »

Son mariñeiro dende que tiña 15 anos , o sexa que non esperedes topar aquí ningunha xoia literaria nin reflexión con mais de 200 brazas de profundidade. Pero cariño o mar e un chisco de sensibilidade , si atoparedes. ................................................................................................................................................ ................................................................................................................................................. Contador Web
contador de visitas Webstats4U - Web site estadísticas gratuito El contador para sitios web particulares
Contador gratuito
CONTACTO con tacto HOMESDEPEDRA@GMAIL.COM