Homes de pedra en barcos de pau

Muros e mailo Mar /// Fomos ficando sós o Mar o barco e mais nós

Cando o corazón latexa  
entre o peito do poeta 
 tal se fose pomba inqueda
que en cativerio se axita,
mentres o tempo transita
polas veas dunha noite,
 e como en son de reproche
o estómago porfía 
por moito que en versos  derroche...
non se vive de poesía.

O escritor, sendo humano
necesita do sustento
( que a musa, sen alimento
adquire aspecto mundano)
e así ha de alugar as mans
para prosaicos deberes,
e entre profanos quefaceres 
fina con melancolía
que, aínda  abundante en praceres...
non se vive de poesía.

O traballo calza e viste
e asegura a pitanza:
o verso é tan só esperanza
da razón que  a un lle asiste
e, aínda que escribir ben reviste
aparencia de traballo,
o escrito vale un carallo
se a seguridade se ansía
pois, se se vive a destaxo...
non nos sirve a poesía

É bo bardo quen resiste
os calambres intestinos
e nos  versos peregrinos
con desprendemento insiste;
porque ante unha paga triste
e un editor majadero,
non ser pode ser somero
se é a vida unha elexía 
é que, para ser ben sincero...
non, non se vive de poesía.