O crepúsculo pecha o paso ás douradas lanzas solares, que se afastan silenciosamente dos pétalos caídos sobre o chan. As bágoas do atardecer, orballo vespertino, bañan co seu húmido manto as flores do meu xardín. Ao lonxe a baía ateigada de silenciosos navíos, levitan sobre a auga e a néboa, intentando aspirar a esencia deste outono que anoitece. Non todo é morte nin follas secas neste presaxio de inverno, sobre a húmida terra florecen as rosas do mariñeiro. Son variadas as súas formas, sabores e cores, dando vida a unha horta de abundantes nostalxias. Mentres detéñome un segundo, aspiro os aromas das roseiras. Son flores do outono, inverno, primavera e verán. Declaracións de amor con bombóns e carta en man.
3 comentarios
Silvia
6 nov 2009 | 01:07 PM
Encántanme as túas fotos e as túas verbas. Graciñas por iste pequeno anaco de placer
homesdepedraenbarcosdepau
6 nov 2009 | 02:11 PM
Silvia
Benvida a este recuncho pequeno onde se xunta o mar, Muros, e lembranzas e mailas vivencias dun mariñeiro. Unha mestura un tanto peculiar, un caixón de “sastre” ou un desastre de caixón, hai para elixir.
Alédome de que te sintas a gusto aquí e espero que veñas cando así o teñas a ben.
Apertas mariñeiras e muradanas
RIODERRADEIRO (**)
7 nov 2009 | 10:00 PM
Non son quen de apañar a rosa, que é canto maior da primavera; pois, en conciencia e por amor, endexamais debo dicirlle miña.
Alma do toxo verde, deixa multiplicarse a flor de ouro que sempre levas dentro.
Escribe un comentario