O reinado de Carlos V estivo marcado por unha activa política exterior cuxos eixes fundamentais foron: a guerra contra Francia para dilucidar a hexemonía europea, o enfrontamento cos príncipes protestantes co obxectivo de facer valer o seu título imperial e a guerra contra os turcos polo control do Mediterráneo e limitar as súas extensións.

Foi nesta disposición de enfrontamentos bélicos en que se encontraban ámbolos dous países, cando Francisco I encomendou ao vicealmirante De Burye armar unha escuadra para atacar España, que se armou nos portos de Baiona, Burdeos e San Xoán, xa que nestes momentos a presenza española en augas do Golfo de Biscaia era moi pequena.
O Emperador Carlos, teméndose unha acción nestas augas, ordenou a don Álvaro de Bazán "el Viejo", capitán xeral das galeras de España,  se trasladase ao mar Cantábrico e reunise unha escuadra para tratar de impedir o ataque francés. Para iso don Álvaro formou unha flota con naves de Guipúscoa e Biscaia, co que contou rapidamente con corenta naves, con desprazamentos variables entre as duascentas e as cincocentas toneladas, dispondo que a súa base de operacións fóra o porto de Laredo, desde onde podía acudir a calquera punto de ataque por parte dos franceses na costa cantábrica.
Don Álvaro recibiu a orde de transportar un corpo de infantería a Flandes, polo que se tivo que dividir as súas forzas, e con quince das súas naves realizou o transporte de tropas ata a cidade de Bruxas, onde desembarcou á infantería a finais do mes de xuño.
Xusto neste momento, os franceses terminaban os seus preparativos, polo que con trinta naves, nas que se reforzaran con 550 arcabuceiros escollidos, fíxose ao mar desde o porto de Baiona con rumbo Oeste, para atacar as costas españolas. A escuadra francesa, aínda que alistada polo vicealmirante De Burye, estaba o mando do que se consideraba naqueles momentos o mellor mariño da Francia, Jean de Clamorgan, señor de Soane.
A escuadra francesa, no seu rumbo de achegamento ás costas de Galicia, apresou dous mercantes biscaíños, un erro que alertou ao gobernador da praza, don Sancho de Leiva, quen inmediatamente enviou emisarios a Bazán advertíndolle da presenza da escuadra e o seu rumbo.
Bazán, ao haberse desprendido de parte da súa armada e sobre todo dos soldados enviados a Flandes, neses momentos encontrábase facendo levas para terminar de aprestar as súas naves, pois só dispuña duns mil soldados. Ao ler as mensaxes de Leiva, remitiulle contestación pedíndolle reforzos, polo que lle foron enviados rapidamente 500 arcabuceiros.
Estando nestes traballos, intentando aprestar as súas naves canto antes, o día 10 de xullo a escuadra francesa pasou polas augas de Laredo, sen apercibirse de que alí estaba gorecida a escuadra española. Pensando que non había naves españolas na zona, chegaron as costas de Galicia e saquearon as poboacións de Laxe, Corcubión e máis portos que encontraron no seu rumbo, chegando ao cabo de Fisterra, o cal dobraron, botando finalmente as súas áncoras fronte á cidade de Muros, á que esixiron rescate para evitar ser arrasada.
Ante o delicado da situación, Álvaro de Bazán alistou todos os buques e homes posibles e fíxose o mar. Navegando a todo trapo presentouse ante a poboación de Muros en moi pouco tempo, o que colleu aos franceses desprevidos totalmente.

 

 

Álvaro de Bazán ( O Mozo)


 

 

 

 

Alvaro de Bazan batalla de Muros

Como don Álvaro se hallaba con tan poca gente, pidió luego a don Sancho que le enviase alguna, el cual le envió quinientos arcabuceros con el capitán Pedro de Urbina, teniendo otro correo de Galicia, que a los diez de julio habían pasado los franceses a vista de Laredo, y saqueado las villas de Laja, Curcubión y Finisterra.

     Salió con toda priesa don Álvaro, en busca de los enemigos, a 18 de julio, la vuelta de Galicia, que estaba tan amedrentada o temerosa, por los daños que los franceses hacían, que aún en la ciudad de Santiago no se tenían por seguros, porque habían faltado en algunos lugares más de cuatro mil franceses muy bien armados. Pues día de Santiago, estando la armada francesa sobre la villa de Muros , y por general de ella monsieur De Sana, componiéndose por cierta cantidad de dineros, porque no los saqueasen, dio sobre ellos don Álvaro con veinte y cuatro naos; luego se pusieron en orden para pelear las dos armadas. Embistió la capitana de don Álvaro a la capitana francesa, y echóla a fondo, ahogándose mucha gente; y arribando sobre otra francesa que venía en socorro de su capitana, la rindió también. Peleaban, de ambas partes, con valor y porfía, y duró dos horas, al cabo de las cuales los franceses fueron rendidos y degollados más de tres mil; de la parte de don Álvaro fueron muertos y ahogados hasta trecientos.

     Atribuyó don Álvaro, como caballero y cristiano, esta victoria al apóstol Santiago, en cuyo día y en cuya tierra se había ganado. En esta batalla se halló su hijo mayor, llamado, como él, don Álvaro Bazán, mozo que no pasaba de diez y seis años; y de esta escuela militar de su padre salió tan gran capitán, como a todos es notorio que lo fue el marqués de Santa Cruz, de quien tendrá bien que escribir el que escribiere la historia del rey don Felipe II.

     Metieron en el puerto, o playa de La Coruña , toda la armada francesa que se había prendido, y quedó en guarda de ella don Álvaro el mozo, y su padre fue a dar las gracias al apóstol Santiago, donde el arzobispo, y santa iglesia, le recibieron con Te Deum laudamus. Y en toda Galicia hubo general contento. En Valladolid lo recibió el príncipe don Felipe, con la nueva de esta victoria, de la cual se avisó luego al Emperador a Flandres.

 

Para saber mais: A Armada española durante o reinado de Carlos V