P.G.C. "Paquita", unha veciña de Muros tiña once anos no 1937. Movida pola súa curiosidade e pola compaixón, visitaba asiduamente os prisioneiros de guerra do campo de concentración de Vieta. Grazas a que o seu tío era brigada de carabineiros, a nena podía visitar os presos e levarlles algo de comida e de paso satisfacer a súa curiosidade de meniña charlando con eles.
Contaba Paquita que un dia mentres observaba os cautivos a través da reixa que os separaba da liberdade, acercóuselle un e díxolle...
-¿A que vienes, neniña?
- A ver a los rojos. Vengo de la escuela y vengo a mirar a los rojos.
- Mira, díxome abrindo a camisa e ensinandome o peito, somos blancos también. ¿Y porqué me hablas a mi? Te doy pena, ¿verdad?
- Si, mi madre tiene una tienda y mi padre está en EE. UU.
Era ó medico leonés,D. Carlos Mingote Eguiegaray . que exercía o seu oficio entre os seus compañeiros presos na enfermería do campo de concentración de Vieta. Este médico pasado o tempo morrería durante a construción do "Valle de los Caidos" como traballador forzado.
Xunto a D. Carlos, na enfermería traballaba como axudante seu ó xornalista D. Eduardo Echevarría Santos, que lle dedicou a Paquita esta fermosa poesía a cal gardou aquela, de entón nena, durante toda a súa vida.
Corazones infantiles
llenos de pura bondad
hacen que vuestros sentires
sean heraldos de paz.
Yo guardo un grato recuerdo
que mi corazón no oculta,
un pueblo que puso en alto
la bondad de sus conducta.
Vi mujeres que a sus ojos
las lágrimas asomaban,
vi penas que por despojos
en sus rostros se marcaban.
Vi corazones de oro
que dulzuras derramaban,
consuelo de prisioneros
que libertad añoraban.
Que encontraron en un pueblo
la santa hermandad humana,
el alivio y el consuelo
que sus penas le causaban.
Muros, rincón de Galicia,
Tu nombre en mi corazón
Guardaré toda mi vida
Porque allí sufrí prisión.
Mas mi memoria no olvida,
el pueblo puso su amor,
su cariño y su ternura
en mitigar mi dolor.
Y allí donde yo resida
pondré toda mi pasión
en decir como una niña
brotó de capullo en flor,
poniendo con su sonrisa
llegar a mi corazón
al llenarlo de alegría
de esperanza y de perdón
Eu ben sei quen é Paquita, pero vou a respectar, como ela houbese querido, o seu anonimato.
Carlos Mingote Eguiagaray. Condena: reclusión perpetua. De Carreño, León, hijo de Policarpo y Petra, 46 años, casado, médico. Dirigente de IR; jefe de los servicios sanitarios del campo de aviación de Carreño; director del Hospital de Granada con la graduación de capitán de Sanidad y presidente del Tribunal Médico Popular con la categoría de comandante.
Me he encontrado por casualidad con el nombre de mi abuelo,Carlos Mingote, y me ha emocionado mucho.
Un abrazo.
pilar mingote
Esta moi ben todo o que vexo reflexado nestas paxinas dende as que Muros Realza a sua Grandiosidade cara o Mundo , Mais a realidade, dun pobo de Maravillas como iste en que nos tocou vivir e ben distinta. Muros, O Muros que todos coñecemos dende nenos, e que tan bos recordos nos trae, esta a ser destruido na actualidade. ¿que Muradan que se precie Non Pasou Pola Praia do Castelo o Longo da sua vida? A Resposta e Todos. Cativos, Miudos, Xovenes, maiores, Vellos.Persoas pras que a sua pequena praia representa a maior das satisfaccions o dispor dela pra disfrute a cotio en pleno centro da vila, Persoas Que Gozan do seu dende immemoriables tempos e que Agora lles esta sendo Arrebatado,ROUBADO. ¿Que Vai ser da Praia Do Castillo cando as famosas obras do novo atraque pra bateeiros que se andan a facer rematen?. A Resposta e Ben Doada, Degradacion do Fondo Mariño ,Corrupcion do Areal e en consecuencia Destruccion Total da Praia Que todos Coñecemos Facendo Pe no Famoso Eslogan de ´´Vivamos Como Galegos´´ Pra Pedirvos a Todo-los Veciños e non Veciños Que Vivamos Coma Muaradans E Respetemolo Noso Que Si Non Mal Vamos. En Contra Da Construccion De Semellante Fechoria Di Nonnn E Apoia Coa Tua Sinatura. ¡Xuntos Podemos! .Fagamos En Verdade Algo Polo Noso,Polo Que Queremos.
Una de las personas que recuerdo con mas cariño de mi infancia es a Pilarina Mingote. Era prima de mi madre Pilar Guzman Mingote. Recuerdo los veranos en la finca de los Pinos. Algunas tardes venian a visitarnos Pilarina Mingote y su madre, Petra Ascaso: En mi presencia, no recuerdo que alguna vez se nombrara a Carlos Mingote. Hace dos años me entero de que Carlos habia muerto en el Valle de los Caidos, esa tumba desproprcionada...
Carlos Mingote era hermano de mi abuela, Maria Mingote Eguiagaray. Maria tuvo un hijo que con 17 años murio en el alto de los Leones, se llamaba Jose Guzman Mingote (El tio Pepe): Se fue a la guerra, sin decir nada a sus padres y alli murio, creo recordar, que el dia 19 de julio. El tio Pepe era un icono presente durante toda mi infancia. De Carlos solo he sabido ya de mayor
Impresionate