Para os que a cotío falamos en galego, pensamos en galego e tratamos de escribir tamén na nosa lingua, esta é unha xornada especial, o día das Letras Galegas, onde palabras tan sinxelas e ao mesmo tempo fermosas como: ámoche, nai, terra ou bolboreta. Saen dos nosos beizos para mesturarse co vento  espallando a nosa lingua aos catro puntos cardinais e proclamando a nosa galeguidade.

Porque nós nacemos, amamos, vivimos e vemos a vida en galego!

Uxio Novoreyra : 1930, Paradas de Moreda (O Courel) - 1999, Santiago de Compostela

É un dos poetas máis persoais da posguerra. A súa nova visión da paisaxe, forxada entre as montañas de seu Courel natal, levouno a ser coñecido como o poeta da terra. A súa obra, en permanente renovación e busca de novas propostas expresivas, moveuse entre o intimismo paisaxista e a poesía civil dos anos sesenta e setenta.

Fillo dunha familia de labradores de Ou Courel, a poética de Uxío Novoneyra sempre permanecerá intimamente relacionada co escenario da terra natal. Estuda bacharelato en Lugo, onde coñece a Manuel María. Despois trasládase a Madrid, onde asiste como ouvinte á Facultade de Filosofía e Letras e comeza a escribir os seus primeiros poemas, en castelán. De novo en Galicia, e a consecuencia dos seus contactos con figuras como Piñeiro, Otero ou Maside, toma a determinación de escribir soamente en galego.

Aínda que é coetáneo da xeración das Festas Minervais e incluso compartiu experiencias xuvenís cos seus membros, Uxío Novoneyra desenvolveu unha traxectoria creativa única, en parte debido á súa propia traxectoria vital. Motivos de saúde obríganlle a pasar dez anos da súa mocidade nas montañas courelanas, onde escribe os seus primeiros poemarios. Esta experiencia converterao no poeta "dá terra" por excelencia, en definición de Carmen Blanco.

Entre 1962 e 1966 traballará en Madrid en radio e televisión, sempre desenvolvendo tarefas relacionadas coa poesía. Alí mantén unha estreita amizade con Reimundo Patiño e colabora co grupo Brais Pinto e con outros grupos da bohemia madrileña. Despois regresará a Ou Courel e desde 1983 residirá en Compostela.

HEIN d'ir o Pía Páxaro i a Boca do Faro

deitarme na Campa da Lucenza nun claro.

Hein d'ir á Devesa da Rogueira i a Donís

ó Rebolo á Pinza i ó Chao dos Carrís.

Hein d'ir a Lousada i a Pacios do Señor

a Santalla a Veiga de Forcas i a Fonlor.

Hein d'ir ó Cebreiro pasar por Liñares

rubir ó Iribio a Cervantes i a Ancares

Hein d'ir a Cido i a Castro de Brío

baixar i andar pola aurela do río.

Hein d'ir a Céramo cruzal'o Faro i entón

debrocar pra baixo cara Oéncia e León.

Hein d'ir a Vales i a Pena da Airexa