Non é que Penélope deixase de amar ao seu ancián marido. Os seus sentimentos cara a el son aínda tan firmes como o dique que defende a Ítaca dos agravios do mar. Pero é certo que algunhas tardes ela debe disimular o fastío que lle produce escoitar a Ulises contarlle, por enésima vez, a caída de Troia, a estancia na illa dos feacios, o seu enfrontamento co cíclope Polifemo ou algún outro capítulo da súa dilatada aventura. Nesas ocasións ela bota de menos un pouco a época na que tecía e destecía  placidamente e no máis completo silencio , a delicada touca da espera.