A ollada oblicua do tempo obsérvache 
mentres te afastas oculto nun vello tren,
cara a confíns de pan e papoula...

Levas contigo recordos de infancia
e a probable exaltación duns versos
que nunca chegarás a escribir. 

Mentres o tempo dilúese,
contemplas a través do portelo
os infindos paisaxes da vida. 

Setembro palpita nas túas entrañas;
e o lume da incerteza
vai en aumento.

Ese vello tren prosegue o seu rumbo de sombra
e xa non importa cara a onde vaia.

Cando chegue o momento propicio
apearaste en calquera estación,
e seguirás os mesmos pasos que eu.

Terás ante ti a imaxe dunha cidade 
completamente descoñecida.
Consultarás a hora no reloxo do anden, 
e descubrirás, como eu, 
ese instante misterioso que existe
entre a plenitude e o desconcerto.

Con profunda resignación 
comezarás a camiñar 
cara á crúa realidade dos días...